... نقل است که ابراهيم نشسته بود. مردي بيامد و گفت: «اي شيخ! من بر خود بسي ظلم کرده‌ام. مرا سخني بگوي تا آن را اَمام خود سازم». ابراهيم گفت: «اگر از من شش خصلت قبول کني، بعد از آن هيچ تو را زيان ندارد: اول آن است که چون معصيتي خواهي کرد، روزي او مخور». او گفت: «هر چه در عالم است، رزق اوست؛ من از کجا خورم؟». ابراهيم گفت: «نيکو بُود که رزق او خوري و در وي عاصي باشي؟ دوم آن که چون معصيتي خواهي کرد از مُلک خداي ـ تعالي ـ بيرون شو». گفت: «اين سخن دشوارتر است. چون مشرق و مغرب بلاد الله است، من کجا روم؟». ابراهيم گفت:«نيکو بُود که ساکن بلاد او باشي و در وي عاصي باشي؟ سيوم آن که چون معصيتي کني، جايي کن که خداي ـ تعالي ـ تو را نبيند». مرد گفت: «اين چگونه باشد، که او را عالم الاسرار است.» ابراهيم گفت: «نيکو بُود که رزق او خوري و ساکن بلاد او باشي، و از او شرم نداري و در نظر او معصيت کني؟ چهارم آن است که چون ملک الموت به قبض جان تو آيد، بگو که: مهلتم ده تا توبه کنم ». گفت: «او از من اين قبول نکند.» گفت: «پس چون قادر نيستي که ملک الموت را يک دم از خود دور کني، تواند بود که پيش از آن که بيايد توبه کني. پنجم چون منکر و نکير بر تو آيند، هر دو را از خود دفع کني». گفت: «هرگز نتوانم.» گفت: «پس جواب ايشان را اکنون آماده کن. ششم آن است که فرداي قيامت که فرمان آيد که: گناهکاران را به دوزخ برند، تو مرو!» گفت: «امکان باشد که من با فريشتگان برآيم؟» پس گفت:«تمام است اين چه گفتي.» و در حال، توبه کرد. و در توبه شش سال بود تا از دنيا رحلت کرد.»

نقل است که از ابراهيم پرسيدند که: «از چيست که خداوند ـ تعالي ـ فرموده است: (... بخوانيد مرا تا دعايتان را استجابت کنم... «مؤمن، آيه 60») مي‌خوانيم و اجابت نمي‌آيد.» گفت:

1. «از بهر آن که خداي را تـَعالي و تقدس ـ مي‌دانيد و طاعتش نمي‌داريد. و رسول وي را مي‌شناسيد و متابعت سنت وي نمي‌کنيد و قرآن مي‌خوانيد و بدان عمل نمي‌نماييد و نعمت مي‌خوريد و شکر نمي‌گوييد و مي‌دانيد که بهشت آراسته است از براي مطيعان، و طلب نمي‌کنيد و دوزخ آفريده است از براي عاصيان با سلاسل و اغلال آتشين، و از آن نمي‌ترسيد و نمي‌گريزيد و مي‌دانيد که شيطان دشمن است و با او عداوت نمي‌کنيد و مي‌دانيد که مرگ هست و ساختگي مرگ نمي‌کنيد و مادر و پدر و فرزندان را در خاک مي‌کنيد و از آن عبرت نمي‌گيريد و از عيبهاي خود دست نمي‌داريد و هميشه به عيب ديگران مشغوليد. کسي که چنين بُوَد، دعاي او چون به اجابت پيوندد؟ اين همه تحمل، از آثار صفت صبوري و رحيمي است و موقوف به روز جزاست.»